Review: Sigma dp2 Quattro

12 augustus 2014, 09:33

Sigma maakt met de nieuwe dp Quattro-serie een unieke reeks camera’s met als spil in het web de allernieuwste Foveon X3 Quattro sensor. Wij testen de dp2.

Alleen al die Foveon-sensor is een bijzonderheid op zich. Traditionele beeldsensoren hebben één gevoelige laag waar de voor groen, blauw en rood gevoelige fotodiodes naast elkaar liggen. De Foveon-sensor doet dat anders met drie verschillende gevoelige lagen onder elkaar, net als in het analoge tijdperk. Zodat elke pixel drie keer wordt geregistreerd in plaats van één. Dat levert in theorie natuurlijk scherpere beelden op.

Data

In vorige versies van deze sensoren hadden alle lagen evenveel gevoelige fotodiodes. In deze dp Quattro-serie gaan ze iets slimmer om met die hoeveelheid data die op je geheugenkaart terechtkomt. De bovenste laag meet zowel de helderheid als de blauwe kleurintensiteit. In de lagen daaronder wordt alleen de kleurintensiteit voor groen en rood gemeten.

Vaste brandpunten

Sigma doet nog meer opmerkelijks. Zo laat het bij de dp Quattro-serie alle zoomobjectieven links liggen. Vaste brandpunten zorgen immers voor de hoogste kwaliteit. De lensconstructie is bij een prime eenvoudiger en je hebt minder last van vertekening.

Drie versies

Ieder ander merk zou vervolgens één keus uit het ideale brandpuntassortiment maken en dat model in roulatie brengen. Sigma besloot om drie versies te maken. De Sigma dp1 Quattro, met een brandpunt van omgerekend naar kleinbeeld 28 mm, is ideaal voor landschappen en architectuur. De Sigma dp2 Quattro, met omgerekend een objectief van 45 mm, is heel geschikt voor straatfotografie en algemene fotografie. De Sigma dp3 tot slot levert met z’n 75 mm-objectief een mooie portretcamera op. De dp1 en dp3 zijn nog niet beschikbaar en worden pas in het late najaar van 2014 verwacht.

Design

Ook het design van de camera is compleet anders dan je gewend bent. De camera is breed en heeft een forse handgreep. Die is gebogen en hoekig. Omdat het geen superlichte camera is, heb je altijd twee handen nodig om comfortabel te fotograferen. Het scherm heeft een hoge resolutie, maar is vrij donker. Er is geen ingebouwde EVF, maar die is wel als optie verkrijgbaar.

Bediening

De bediening is simpel en doeltreffend. Met het oog op de gevorderde gebruiker zijn motiefprogramma’s achterwege gelaten, maar dat is voor deze doelgroep niet echt een gemis te noemen. De belangrijkste knoppen op de camera zijn twee draaiwieltjes bovenop waarmee je snel en nauwkeurig diafragma en de sluitertijd instelt. Via het quick menu heb je niet alleen goed overzicht van de belangrijkste instellingen, maar kun je ze ook snel aanpassen.

Minpunten

Wat we wel zonde vinden, is dat de autofocus maar negen punten heeft en dat de camera nogal veel tijd nodig heeft om de bestanden naar de geheugenkaart te schrijven.

Beeldkwaliteit

Onderaan de streep is er voor de echte liefhebber natuurlijk maar één ding echt belangrijk: de beeldkwaliteit. Daar hebben we bij de testopnames bij 100 iso maar één woord voor, prachtig. Bij deze lage gevoeligheid levert de combinatie van het objectief en de Foveon-sensor een prachtige resolutie en detaillering op die je bij fullframe high-end reflexen zou verwachten. Bij hoge iso-waardes verliest de sensor al snel scherpte en de juiste kleurweergave.

Compromisloos?

Maakt dat de camera slecht? Nee. Wie bij goede lichtomstandigheden of met een statief bij 100 iso met deze camera opnames maakt, zal nog nooit zo blij naar het computerscherm hebben gekeken. Detaillering, scherpte, kleurweergave, contrast, resolutie; alles klopt. Dat maakt de dp2 dus zeker geen compromisloze camera, maar vooral een camera voor gevorderde fotografen die geen compromissen willen sluiten.