{"id":22809,"date":"2026-08-03T13:58:00","date_gmt":"2026-08-03T11:58:00","guid":{"rendered":"https:\/\/zoomacademy.nl\/blog\/sony-rx10-v-review-comeback-van-de-superzoom"},"modified":"2026-08-03T13:58:00","modified_gmt":"2026-08-03T11:58:00","slug":"sony-rx10-v-review-comeback-van-de-superzoom","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zoomacademy.nl\/blog\/sony-rx10-v-review-comeback-van-de-superzoom","title":{"rendered":"Sony RX10 V review – Comeback van de superzoom"},"content":{"rendered":"

Negen jaar bleef het stil rond Sony’s grote bridgecamera. Nu is er ineens de RX10 V: dezelfde lens en sensor als voorheen, maar met een compleet nieuw binnenwerk uit de Alpha-lijn. Is \u00e9\u00e9n camera met een relatief kleine sensor die ‘alles’ kan anno 2026 nog 2.500 euro waard …?<\/p>\n

De superzoomcamera leek een stille dood te sterven. De smartphone slokte de compactcameramarkt op en fabrikant na fabrikant haakte af. Toch presenteerde Sony op 9 juli de RX10 V: de vijfde generatie van deze grote bridgecamera en het eerste nieuwe model sinds 2017. Ruim acht jaar na onze test van de RX10 IV hingen wij de opvolger dus extra nieuwsgierig om de nek.<\/p>\n

Sony koos bewust voor hetzelfde fundament. De 1inch-sensor met 20 megapixels en het lichtsterke (F2,4-4) Zeiss Vario-Sonnar T*-objectief met optische beeldstabilisatie en een bereik van (omgerekend naar fullframe) 24 tot 600 mm kennen we al van de vorige generatie. Al het nieuwe zit onder de motorkap: de BIONZ XR-processor met losse AI-chip uit de Alpha-lijn, een grotere accu, een scherper zoekerbeeld plus de menu's en knoppen van de actuele A7-modellen.<\/p>\n

Degelijk en handzaam<\/h2>\n

Met ruim 1100 gram is de RX10 V geen lichtgewicht. Maar voor een dergelijk zoombereik blijft dat opvallend handzaam, aangezien een vergelijkbare set losse objectieven een veelvoud weegt \u00e9n kost. De body voelt degelijk aan, is weerbestendig en heeft een heerlijk soepele zoomring. Het objectief schuift bij inzoomen fors uit, maar ingeschoven is het geheel verrassend compact.<\/p>\n

De bediening komt rechtstreeks uit de A7-modellen, inclusief joystick en de huidige menustructuur. Er zijn genoeg knoppen om eigen functies aan toe te wijzen, al hadden er wat ons betreft nog een paar extra draaiwielen op gemogen. De zoeker is met 3,68 miljoen beeldpunten lekker helder en reageert zonder merkbare vertraging. Wel jammer: het scherm kantelt alleen omhoog en omlaag. Een volledig verstelbaar exemplaar was in deze prijsklasse logischer geweest.<\/p>\n

Autofocus<\/h2>\n

Het paradepaardje is de autofocus. De AI-chip is dezelfde als in de A7 V en de A7R VI en herkent via 575 fasedetectiepunten mensen, dieren, vogels, insecten en voertuigen. In de automatische stand pikte de camera bij ons telkens razendsnel het juiste onderwerp op, ook bij schemer- en tegenlicht. Wil je net dat beetje extra reactiesnelheid, bijvoorbeeld bij vogels, dan zet je het onderwerptype handmatig vast, maar nodig bleek dat zelden.<\/p>\n

Die trefzekerheid is op een camera als deze geen luxe. Juist bij zulke lange brandpuntsafstanden moet de scherpstelling precies op je onderwerp zitten, anders zie je dat thuis pas terug. Dat zit helemaal goed, net als bij de grote Alpha-broers.<\/p>\n

Snelheid<\/h2>\n

Ook het tempo ligt op Alpha-niveau: 30 beelden per seconde zonder zoekerblack-outs, met 60 autofocus- en belichtingsberekeningen per seconde. De camera voelt daarmee net zo vlot als de veel duurdere systeemcamera's waaraan deze techniek is ontleend. Opstarten duurt nog geen seconde. Wie meteen volledig wil inzoomen, is zo'n drie seconden verder. Dat wint het niet van een reguliere zoomring, maar hinderlijk is het nooit. Het maakt de RX10 V tot d\u00e9 safaricamera: die ene leeuw in de verte leg je gegarandeerd vast op 600 mm. Springt er plots een wildebeest uit de struiken, dan zit je zonder lenswissel snel op 24 mm.<\/p>\n

\"Op