{"id":11190,"date":"2016-10-04T17:00:00","date_gmt":"2016-10-04T15:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.zoomacademy.nl\/blog\/review-canon-eos-5d-mark-iv\/"},"modified":"2016-10-04T17:00:00","modified_gmt":"2016-10-04T15:00:00","slug":"review-canon-eos-5d-mark-iv","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zoomacademy.nl\/blog\/review-canon-eos-5d-mark-iv","title":{"rendered":"Review: Canon Eos 5D mark IV"},"content":{"rendered":"
\n

\n <\/p>\n

<\/span><\/p>\n


\n 4 oktober 2016, 10:00 <\/p>\n

Veel professionals schieten nu met de Canon Eos 5D mark III<\/a>, wordt het tijd om die met de komst van de IV meteen in te ruilen?<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

<\/p>\n

De eerste enorme verbetering is de sensor. Dat werd een dual pixel cmos-sensor, met een veel hogere resolutie. Dat betekent al een enorme sprong met 35% van 22 naar 30 megapixel<\/a>. Meer pixels, meer data, dus kwam ook een snellere processor. Zo werd het niet alleen mogelijk om in deze resolutie met 7 bps te schieten, het opende ook de mogelijkheid tot 4K-filmen.<\/p>\n

Dual pixel<\/h2>\n

Dual pixel-sensoren bestaan al langer. Canon introduceerde het eerste type van deze technologie in de Canon Eos 70D<\/a>. Canon splitste toen voor het eerst een pixel in twee delen. De processor gebruikt die twee delen heel slim om de scherpte van het beeld te bepalen, net zoals een fasedetectie sensor in een traditionele reflex dat doet. Is het beeld onscherp? Dan registreren de twee afzonderlijke delen elk een ander signaal. Is het beeld scherp, dan is het signaal in die twee delen van de pixel identiek en is het onderwerp in focus. De processor stuurt de autofocusmotor net zolang aan tot je onderwerp haarscherp in beeld is. Voor het registreren van het beeld voor je foto’s worden die twee delen in de processor samengevoegd. In de raw- of jpg-opnames kun je niet zien dat die pixel ooit uit twee delen heeft bestaan. <\/p>\n

Canon slaat met deze technologie twee vliegen in \u00e9\u00e9n klap. Je gebruikt bijna de hele sensor als snelle en accurate fasedetectie scherpstelling als je foto’s schiet in live view. Maar vooral ook de scherpstelling bij film is snel, trefzeker en zonder haperingen. Dat laatste euvel zie je bij traditionele contrast autofocus vaak als nerveuze ‘hunting’ in je video-opnames.

Nadelen<\/h2>\n

De techneuten in het R&D-lab van Canon beseften dat ze nog veel meer met deze technologie konden doen. Bijvoorbeeld door zowel de gecombineerde beeldinformatie van een pixel als de diepte-informatie van al die deelpixels in raw op te slaan. Zo kun je achteraf in je software die twee delen zo mixen dat je de perfecte scherpstelling een paar millimeter tot een paar centimeters kunt verleggen. En dat kan je redding zijn als je bij een shoot de ogen van je model net onscherp zijn. Je speelruimte is niet groot en vooral merkbaar bij lange objectieven. <\/p>\n

Er zitten nog een paar nadelen aan deze techniek. Je dual pixel raw-bestanden worden dubbel zo groot, zodat je buffer snel vol loopt en je niet meer de framerates haalt die de camera in de ‘gewone’ raw-mode wel haalt. Op dit moment ondersteunt alleen nog Canons eigen Digital Photo Professional<\/a> software deze technologie. Maar het is een kwestie van tijd totdat ook Photoshop<\/a> en Lightroom deze raw-bestanden kunnen tweaken. <\/p>\n

De 5D Mark IV heeft grotendeels het optische fasedetectie autofocussysteem van vlaggenschip 1DX Mark II gekregen. Alleen heeft die twee processors en de Mark IV maar \u00e9\u00e9n. Daarom misten we soms tijdens de testopnames een aantal scherpe opnames bij heel snel bewegende onderwerpen. <\/p>\n